At Devadaha · Translation: Bhikkhu Sujato, SuttaCentral
Parallels & more translations on SuttaCentral
Evaṁvādīpi kho ahaṁ, bhikkhave, nigaṇṭhesu na kañci sahadhammikaṁ vādapaṭihāraṁ samanupassāmi.
When I said this, I did not see any legitimate defense of their doctrine from the Jains.
Puna
caparāhaṁ,
bhikkhave,
te
nigaṇṭhe
evaṁ
vadāmi:
‘taṁ
kiṁ
maññathāvuso
nigaṇṭhā,
yamidaṁ
kammaṁ
diṭṭhadhammavedanīyaṁ
taṁ
upakkamena
vā
padhānena
vā
samparāyavedanīyaṁ
hotūti
labbhametan’ti?
‘No
hidaṁ,
āvuso’.
‘Yaṁ
panidaṁ
kammaṁ
samparāyavedanīyaṁ
taṁ
upakkamena
vā
padhānena
vā
diṭṭhadhammavedanīyaṁ
hotūti
labbhametan’ti?
‘No
hidaṁ,
āvuso’.
Furthermore, I said to those Jain ascetics, ‘What do you think, reverends? If a deed is to be experienced in this life, can exertion make it be experienced in lives to come?’ ‘No, reverend.’ ‘But if a deed is to be experienced in lives to come, can exertion make it be experienced in this life?’ ‘No, reverend.’
‘Taṁ
kiṁ
maññathāvuso
nigaṇṭhā,
yamidaṁ
kammaṁ
sukhavedanīyaṁ
taṁ
upakkamena
vā
padhānena
vā
dukkhavedanīyaṁ
hotūti
labbhametan’ti?
‘No
hidaṁ,
āvuso’.
‘Yaṁ
panidaṁ
kammaṁ
dukkhavedanīyaṁ
taṁ
upakkamena
vā
padhānena
vā
sukhavedanīyaṁ
hotūti
labbhametan’ti?
‘No
hidaṁ,
āvuso’.
‘What do you think, reverends? If a deed is to be experienced as pleasant, can exertion make it be experienced as painful?’ ‘No, reverend.’ ‘But if a deed is to be experienced as painful, can exertion make it be experienced as pleasant?’ ‘No, reverend.’
‘Taṁ
kiṁ
maññathāvuso
nigaṇṭhā,
yamidaṁ
kammaṁ
paripakkavedanīyaṁ
taṁ
upakkamena
vā
padhānena
vā
aparipakkavedanīyaṁ
hotūti
labbhametan’ti?
‘No
hidaṁ,
āvuso’.
‘Yaṁ
panidaṁ
kammaṁ
aparipakkavedanīyaṁ
taṁ
upakkamena
vā
padhānena
vā
paripakkavedanīyaṁ
hotūti
labbhametan’ti?
‘No
hidaṁ,
āvuso’.
‘What do you think, reverends? If a deed is to be experienced when ripe, can exertion make it be experienced when unripe?’ ‘No, reverend.’ ‘But if a deed is to be experienced when unripe, can exertion make it be experienced when ripe?’ ‘No, reverend.’
‘Taṁ
kiṁ
maññathāvuso
nigaṇṭhā,
yamidaṁ
kammaṁ
bahuvedanīyaṁ
taṁ
upakkamena
vā
padhānena
vā
appavedanīyaṁ
hotūti
labbhametan’ti?
‘No
hidaṁ,
āvuso’.
‘Yaṁ
panidaṁ
kammaṁ
appavedanīyaṁ
taṁ
upakkamena
vā
padhānena
vā
bahuvedanīyaṁ
hotūti
labbhametan’ti?
‘No
hidaṁ,
āvuso’.
‘What do you think, reverends? If a deed is to be experienced a lot, can exertion make it be experienced a little?’ ‘No, reverend.’ ‘But if a deed is to be experienced a little, can exertion make it be experienced a lot?’ ‘No, reverend.’
‘Taṁ
kiṁ
maññathāvuso
nigaṇṭhā,
yamidaṁ
kammaṁ
savedanīyaṁ
taṁ
upakkamena
vā
padhānena
vā
avedanīyaṁ
hotūti
labbhametan’ti?
‘No
hidaṁ,
āvuso’.
‘Yaṁ
panidaṁ
kammaṁ
avedanīyaṁ
taṁ
upakkamena
vā
padhānena
vā
savedanīyaṁ
hotūti
labbhametan’ti?
‘No
hidaṁ,
āvuso’.
‘What do you think, reverends? If a deed is to be experienced, can exertion make it not be experienced?’ ‘No, reverend.’ ‘But if a deed is not to be experienced, can exertion make it be experienced?’ ‘No, reverend.’
‘Iti kira, āvuso nigaṇṭhā, yamidaṁ kammaṁ diṭṭhadhammavedanīyaṁ taṁ upakkamena vā padhānena vā samparāyavedanīyaṁ hotūti alabbhametaṁ, yaṁ panidaṁ kammaṁ samparāyavedanīyaṁ taṁ upakkamena vā padhānena vā diṭṭhadhammavedanīyaṁ hotūti alabbhametaṁ, yamidaṁ kammaṁ sukhavedanīyaṁ taṁ upakkamena vā padhānena vā dukkhavedanīyaṁ hotūti alabbhametaṁ, yamidaṁ kammaṁ dukkhavedanīyaṁ taṁ upakkamena vā padhānena vā sukhavedanīyaṁ hotūti alabbhametaṁ, yamidaṁ kammaṁ paripakkavedanīyaṁ taṁ upakkamena vā padhānena vā aparipakkavedanīyaṁ hotūti alabbhametaṁ, yamidaṁ kammaṁ aparipakkavedanīyaṁ taṁ upakkamena vā padhānena vā paripakkavedanīyaṁ hotūti alabbhametaṁ, yamidaṁ kammaṁ bahuvedanīyaṁ taṁ upakkamena vā padhānena vā appavedanīyaṁ hotūti alabbhametaṁ, yamidaṁ kammaṁ appavedanīyaṁ taṁ upakkamena vā padhānena vā bahuvedanīyaṁ hotūti alabbhametaṁ, yamidaṁ kammaṁ savedanīyaṁ taṁ upakkamena vā padhānena vā avedanīyaṁ hotūti alabbhametaṁ, yamidaṁ kammaṁ avedanīyaṁ taṁ upakkamena vā padhānena vā savedanīyaṁ hotūti alabbhametaṁ;
‘So it seems that exertion cannot change the way deeds are experienced in any of these ways.
evaṁ sante āyasmantānaṁ nigaṇṭhānaṁ aphalo upakkamo hoti, aphalaṁ padhānaṁ’.
This being so, your exertion and striving are fruitless.’
Evaṁvādī,
bhikkhave,
nigaṇṭhā.
Evaṁvādīnaṁ,
bhikkhave,
nigaṇṭhānaṁ
dasa
sahadhammikā
vādānuvādā
gārayhaṁ
ṭhānaṁ
āgacchanti.
Sace,
bhikkhave,
sattā
pubbekatahetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti;
addhā,
bhikkhave,
nigaṇṭhā
pubbe
dukkaṭakammakārino
yaṁ
etarahi
evarūpā
dukkhā
tibbā
kaṭukā
vedanā
vediyanti.
Sace,
bhikkhave,
sattā
issaranimmānahetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti;
addhā,
bhikkhave,
nigaṇṭhā
pāpakena
issarena
nimmitā
yaṁ
etarahi
evarūpā
dukkhā
tibbā
kaṭukā
vedanā
vediyanti.
Sace,
bhikkhave,
sattā
saṅgatibhāvahetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti;
addhā,
bhikkhave,
nigaṇṭhā
pāpasaṅgatikā
yaṁ
etarahi
evarūpā
dukkhā
tibbā
kaṭukā
vedanā
vediyanti.
Sace,
bhikkhave,
sattā
abhijātihetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti;
addhā,
bhikkhave,
nigaṇṭhā
pāpābhijātikā
yaṁ
etarahi
evarūpā
dukkhā
tibbā
kaṭukā
vedanā
vediyanti.
Sace,
bhikkhave,
sattā
diṭṭhadhammūpakkamahetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti;
Such is the doctrine of the Jain ascetics. Saying this, the Jain ascetics deserve rebuttal and criticism on ten legitimate grounds. If sentient beings experience pleasure and pain because of past deeds, clearly the Jains have done bad deeds in the past, since they now experience such intense pain. If sentient beings experience pleasure and pain because of God Almighty’s creation, clearly the Jains were created by a bad God, since they now experience such intense pain. If sentient beings experience pleasure and pain because of circumstance and nature, clearly the Jains arise from bad circumstances, since they now experience such intense pain. If sentient beings experience pleasure and pain because of the class of rebirth, clearly the Jains have been reborn in a bad class, since they now experience such intense pain. If sentient beings experience pleasure and pain because of exertion in this life,
addhā,
bhikkhave,
nigaṇṭhā
evarūpā
diṭṭhadhammūpakkamā
yaṁ
etarahi
evarūpā
dukkhā
tibbā
kaṭukā
vedanā
vediyanti.
Sace,
bhikkhave,
sattā
pubbekatahetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti,
gārayhā
nigaṇṭhā;
no
ce
sattā
pubbekatahetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti,
gārayhā
nigaṇṭhā.
Sace,
bhikkhave,
sattā
issaranimmānahetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti,
gārayhā
nigaṇṭhā;
no
ce
sattā
issaranimmānahetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti,
gārayhā
nigaṇṭhā.
Sace,
bhikkhave,
sattā
saṅgatibhāvahetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti,
gārayhā
nigaṇṭhā;
no
ce
sattā
saṅgatibhāvahetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti,
gārayhā
nigaṇṭhā.
Sace,
bhikkhave,
sattā
abhijātihetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti,
gārayhā
nigaṇṭhā;
no
ce
sattā
abhijātihetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti,
gārayhā
nigaṇṭhā.
Sace,
bhikkhave,
sattā
diṭṭhadhammūpakkamahetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti,
gārayhā
nigaṇṭhā;
no
ce
sattā
diṭṭhadhammūpakkamahetu
sukhadukkhaṁ
paṭisaṁvedenti,
gārayhā
nigaṇṭhā.
Evaṁvādī,
bhikkhave,
nigaṇṭhā.
clearly the Jains exert themselves badly in this life, since they now experience such intense pain. The Jains deserve criticism whether or not sentient beings experience pleasure and pain because of past deeds, or God Almighty’s creation, or circumstance and nature, or class of rebirth, or exertion in this life. Such is the doctrine of the Jain ascetics.
‹ Previous · Page 4 of 8 · Next ›
Lite mode — plain HTML for e-readers and old browsers. Full version